ภูเขาแห่งวิถีพุทธธรรม๔

ปัญญาเดิมทางธรรมของตนยังบังความจริงได้
     ในทางธรรม  หรือทางจิตใจก็อย่างเดียวกัน  ถ้าความรู้หรือปัญญาเดิม ๆ มีอยู่อย่างไร  นั่นก็คือแสงสว่างของคน ๆ นั้น  ที่จะใช้ส่องลงไปยังโลกหรือชีวิตหรือความเกิด แก่ เจ็บ ตาย แล้วเขาก็ยึดหลักความจริงของเขาไว้อย่างใดอย่างหนึ่ง

ภูเขาแห่งวิถีพุทธธรรม๓

เมื่อได้ ปฏิเสธพระพุทธเจ้าโดยพระพุทธรูป. โดยวัตถุหรือร่างกายของพระองค์เองเสียแล้ว  ก็ยังเหลืออยู่แต่ทางจิตใจ  หรือทางนามธรรมโดยวงกว้าง  ซึ่งเป็นการควานหาได้โดยยากยิ่งขึ้นไปอีก  เพราะฉะนั้นความผิดพลาดก็มีช่องทางมากขึ้นตามส่วน  และยิ่งเป็นช่องโหว่ที่จะทำให้เกิดมีการคว้าองค์พระพุทธเจ้าเอามาในลักษณะที่แตกต่างกันอย่างวิตถารพิสดาร

ภูเขาแห่งวิถีพุทธธรรม ๒

คนบัญญัติความจริงตามระดับความสูงของจิต

     มนุษย์กำลังมีความจริงเป็นของตัวเองอยู่ทุกคน?  เพราะเหตุที่ความจริงหรือความสุขเพียงอย่างหนึ่ง ๆ  หรือขนาดหนึ่ง ๆ  ย่อมปรากฏแก่บุคคลคนหนึ่ง ๆ อยู่เสมอ  ซึ่งเขาก็รู้จักความจริงหรือความสุขของเขา  ในลักษณะหนึ่ง ๆ  ตามที่ปรากฏแก่ใจของบุคคลนั้น ๆ  ซึ่งเราควรจะกล่าวได้ว่า เขายังไม่รู้จักความจริงพอที่จะบัญญัติว่าความสุขที่แท้หรือถึงที่สุดนั้นเป็นอย่างไร  แต่เขาก็ยังบัญญัติกันอยู่เสมอ.ศาสดาก็บัญญัติ.สาวกก็บัญญัติ. ในเมื่อตนเกิดมีความจริงของตน  และไม่พอใจในคำสอนของศาสดา  เพราะเหตุนี้เองจึงได้เกิดมีมติหรือลัทธิต่าง ๆว่า  อะไรเป็นความจริง  อะไรเป็นความสุข ซึ่ง เป็นปัญหาเดียวกันกับปัญหาว่าอะไรเป็นนิพพาน.

ภูเขาแห่งวิถีพุทธธรรม ๑

การแสดงธรรมกถาในวันนี้  จะต้องทำความเข้าใจกันเสียก่อน ในข้อที่ว่า ธรรมกถา นี้ เป็นข้อความที่ติดต่อกันมาเรื่อย ๆ  กับธรรมกถา ๔-๕ ครั้ง  ที่ข้าพเจ้าแสดงมาแล้ว  ในสถานที่นี้  นับตั้งแต่เรื่อง "วิถีแห่งการเข้าถึงพุทธธรรม" เป็นต้นมา  เพราะฉะนั้นข้อความบางอย่างที่เคยได้กล่าวไปแล้ว ในการแสดงครั้งก่อน ๆ ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องนำมากล่าวอีก  และไม่เป็นวิสัยที่จะนำมากล่าว  เพราะเป็นเรื่องหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะ  แต่ถึงกระนั้นก็ต้องเข้าใจว่า  ข้อความบางอย่างที่กล่าวในวันนี้  เนื่องอยู่กับข้อความบางตอนในครั้งกระโน้น  ซึ่งท่านผู้ฟังจะต้องนึกทบทวนไปถึง  เป็นธรรมดา

พาหิยะ ผู้ละจากความลวง

บุรุษผู้มีนามว่า "พาหิยะ" กำลังอยู่ในวัยหนุ่มเต็มไปด้วยพละกำลังที่จะทำสิ่งต่างๆมากมาย เขาเลือกอาชีพค้าขายเพราะคิดว่ามันคงทำเงินให้เป็นกอบเป็นกำ ในท่ามกลางคนรุ่นเดียวกัน พาหิยะแลดูฉลาดและโดดเด่นกวาเพื่อน มีความกล้าหาญ ชอบผจญภัย

เคล็ดลับแห่งการรู้ทันตัวเอง

ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ล้วนเป็นทวารที่เป็นต้นกำเหนิดของเวทนา ตัณหา อุปาทาน ภพ ชาติ การหลงใหลในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส นอกจะทำให้ผิดศิลแล้ว ยังทำให้ขาดสมาธิ ไม่เกิดปัญญา แต่กลับกลายเป็นอวิชา ซึ่งจะมาขับดันให้เกิดวงจรแห่งปฎิจจสมุปบาทต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด

ยกเว้นได้ไหม

ชาวนา คนหนึ่งนิมนต์พระไปสวดมนต์ทำบุญอุทิศให้ภรรยาผู้ตายจาก พอสวดเสร็จ ชาวนาก็เรียนถามว่า

"ท่านคิดว่าเมียผมจะได้รับส่วนบุญ จากการสวดมนต์ครั้งนี้ไหมขอรับ"

"ไม่เฉพาะเมียโยมเท่านั้นนะ สัตว์โลกทั้งหมดก็จะได้รับส่วนบุญจากการสวดครั้งนี้ด้วย" พระตอบ

"ถ้าท่านว่า สัตว์โลกทั้งหมดก็ได้รับ เมียผมก็แย่น่ะซี่ คนอื่นจะแย่งบุญที่เธอควรจะได้ไปหมด ขอพระคุณเจ้าสวดให้เมียผมคนเดียวเถอะขอรับ"

พระได้อธิบายให้เขาเข้าใจว่า เวลาทำบุญทำทาน ต้องตั้งใจอุทิศผลบุญแก่สัตว์โลกโดยถ้วนหน้าไม่มีข้อยกเว้น

"สอนเช่นนั้นก็ดีอยู่" เขาสรุป "แต่โปรดยกเว้นบ้างเถอะขอรับ ผมมีเพื่อนบ้านอยู่คนหนึ่งมันเลวระยำมาก โปรดอย่ารวมมันกับสัตว์โลกทั้งหมดเลยขอรับ"

ความสุขไม่ได้อยู่ไกล

ทุกวันนี้แทบทุกคนบนโลกต้องเผชิญกับความเครียดจากการทำมาหากิน ต้องแข่งขันกันแทบทุกอย่างตั้งแต่หางานหาเงินหาโอกาสหาทุกอย่างเพื่ออะไร ก็เพื่อให้ได้มาซึ่งความสุข ความเท่าเทียมความทัดเทียมเพื่อนบ้าน แต่ทุกคนก็คิดผิด เพราะอะไรก็เพราะความสุขมันไม่ได้อยู่ที่การมีเงิน มีความทัดเทียม ความมีหน้ามีตาในสังคม